ควันหลง...วันแม่
posted on 14 Aug 2008 15:19 by kungfugirlถ้าเอ่ยถึงวันแม่แล้วหล่ะก้อ ใคร ๆ หลายคนคงรู้ดีว่าเป็นวันที่เท่าไหร่ มีความสำคัญอย่างไรแต่ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ จะทราบประวัติที่มาของวันแม่แห่งชาติกันรึไม่ จึงขอนำมาฝากกันคร่าว ๆ นะคะ
...ย้อนรอยวันแม่...
วันแม่แห่งชาติถูกจัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่
15 มิถุนายน พ.ศ.2493 โดยสำนักงานวัฒนธรรมฝ่ายหญิง
สภาวัฒนธรรมแห่งชาติเพื่อเป็นการยกย่องเทิดทูนพระคุณแม่
และเป็นการส่งเสริมบทบาทของแม่ที่มีต่อครอบครัว สังคม และประเทศชาติ
ซึ่งรัฐบาลในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม ได้ให้การสนับสนุนในการนี้อย่างต่อเนื่องมาหลายปี
จนเมื่อมีการเปลี่ยนรัฐบาลใหม่การจัดงานจึงหยุดไป
ต่อมาในปี พ.ศ.2519 สภาสังคมสงค์เคราะห์แห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์
ได้ทำการรื้อฟื้นให้มีการให้มีการจัดงานวันแม่ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
แตในคราวนี้ทางราชการได้เปลี่ยนให้ถือเอาวันที่ 12 สิงหาคม ซึ่งเป็นวันพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ
ที่ประชาชนทั่วหล้าในสยามประเทศเทิดทูนว่าเป็น 'แม่ของแผ่นดิน' ให้เป็น 'วันแม่แห่งชาติ' แทนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ยังไงก็รัก " รักแม่ ”
คุณจำได้หรือเปล่าว่าบอกรักแม่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ?
คงไม่ต้องถามหรอกนะคะว่ารักแม่กันหรือเปล่า เพราะทุกคนก็คงต้องรักแม่แน่นอน แต่ครั้งสุดท้ายหล่ะ จำได้ไหมว่าที่เราแสดงความรัก ไม่ว่าจะเป็นการบอกรักแม่ การกอด การหอม หรืออะไรก็ได้เราคิดว่ามันเป็นการแสดงความรักของเราที่มีต่อแม่ นั้นมันเมื่อไหร่กัน หรือเคยได้แสดงความรักที่เรามีให้แม่ได้เห็นกันบ้างรึเปล่า หรือว่าเก็บไว้ในใจรู้คนเดียว ไม่กล้าแสดงออก วันแม่ไม่ได้มีวันเดียว ทุก ๆ วันเป็นวันแม่ ดังนั้นถ้าอยากทำอะไรดี ๆ เพื่อแม่ ก็ไม่ต้องรอหรอกค่ะ วันไหน ๆ ก็ทำได้ เหมือนเราเองวันแม่ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ ไม่ได้เจอแม่ ไม่ได้ไปไหนกับแม่ ไม่ได้ทำกิจกรรมอะไร ๆ ที่คนอื่นเค้าทำกันซักนิด บังเอิญวันนั้นเป็นวันที่เรายุ่งมาก ๆ จนแทบไม่ได้พูดคุยกัน เพราะทำงานอยู่ แต่ไม่ใช่ว่าเราไม่ได้สนใจ หรือไม่รักแม่ แต่เพราะเราทำทุก ๆ วันของเราให้เป็นวันแม่ (และวันพ่อด้วย) ปกติก็จะดูแล เอาใจใส่ ห่วงใย ห่วงหา เจอหน้า ซื้อของติดไม้ติดมือ ดูแลสารทุกข์สุกดิบ ยามป่วยยามไข้ก็รักษา กันเป็นประจำอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเราคิด (แหกคอก) กว่าคนอื่น ๆ รึเปล่า ว่าวันแม่ก็เลยไม่ได้ทำอะไรพิเศษมากมายนัก เราชอบทำอะไรพิเศษ ๆ ในวันที่เรานึกอยากจะทำ หรือวันที่เรามีเวลาว่าง ไม่ได้รอทำในวันนั้นวันเดียว หรือจะทำเมื่อรอให้ถึงวันสำคัญ อีกอย่างวันที่เราให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือวันเกิดของพ่อและแม่เราเอง ....
ปล. ถึงแม้วันแม่ไม่ได้เจอแม่หรือทำอะไรให้แม่
แต่วันรุ่งขึ้นเราก็มอบสิ่งที่บำรุงสุขภาพที่ดีกับแม่นะ...จะบอกให้
(ให้นมถั่วเหลืองแก่ท่านดีต่อสุขภาพจ้า)
ก่อนจาจบเรื่องวันแม่ ขอฝากอะไรเอาไว้ให้เพื่อน ๆ อ่านกันเล่น ๆ นะคะ
คุณว่า....แปลกมั๊ย !!
แปลกมั๊ย...วันเกิดเรา...เป็นวันที่พ่อแม่เราดีใจที่สุด
แต่...เรากลับไปทานข้าวกับคนอื่น
แปลกมั๊ย...ที่คุณเลี้ยงข้าวเพื่อนตอนรับปริญญา
แต่...คุณไม่ได้เลี้ยงข้าวคนที่ส่งคุณเรียนจนจบปริญญา
แปลกมั๊ย...ที่เรารักเพื่อนที่เคยเลี้ยงข้าวเราเพียง
1 มื้อ
แต่...เรากลับไม่เคยส่งเงินให้กับคนที่เลี้ยงข้าวเรามา
20กว่าปี
แปลกมั๊ย...ที่เรารักใครบางคนที่ไม่กล้า แม้แต่จะจับกางเกงในของเรา
แต่เรากลับเบื่อเสียงเตือนของคนที่ล้างก้นให้เราได้มากกว่า
3 ปี
แปลกมั๊ย...ที่เพื่อนโทรมาชวนเราเวลาไหนเราก็ออกไป
แต่...พ่อแม่จะมาหาเรา...เรากลับบอกว่าไม่ว่าง
แปลกมั๊ย...ที่คุณทำอะไรได้ทุก ๆ อย่าง
เพื่อใครบางคน
แต่...คุณไม่เคยทำสิ่งที่พ่อแม่คุณแอบดีใจ
แปลกมั๊ย...ที่คุณต้องพูดจาเพราะ ๆ
เพื่อให้เขายอมรับ
แต่...คุณไม่เคยพูดเพราะกับพ่อแม่คุณเอง
แปลกมั๊ย...ที่คุณยังรอที่จะทำบุญกับท่าน
ในวันที่ท่านไม่อยู่
วันนี้คุณคิดถึงผู้หญิงคนนี้รึยัง ?
ขอบคุณข้อมูล 1) “ย้อนรอยวันแม่”
จาก...http://oas.csc.ku.ac.th
2) “คุณว่า....แปลกมั๊ย ?”
จาก...คุณนีออน http://www.oknation.net/blog
I'AM SO HAPPY
GOOD STORY
PIM THAI MAI DAI (now in b2s)
#1 By tiew@fine on 2008-08-14 15:32